دردهای من
جامه نیستند
تا ز تن در آورم
چامه و چکامه نیستند
تا به رشته‌ی سخن درآورم

دردهای من نگفتنی
دردهای من نهفتنی است

دردهای من
گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست
درد مردم زمانه است
مردمی که چین پوستینشان
مردمی که رنگ روی آستینشان
مردمی که نام‌هایشان
جلد کهنه‌ی شناسنامه‌هایشان
درد می‌کند

من ولی تمام استخوان بودنم
لحظه‌های ساده‌ی سرودنم
درد می‌کند

انحنای روح من
شانه‌های خسته‌ی غرور من
تکیه‌گاه بی‌پناهی دلم شکسته است

دردهای پوستی کجا؟
درد دوستی کجا؟

دفتر مرا
دست درد می‌زند ورق
شعر تازه‌ی مرا
درد گفته است
درد هم شنفته است
پس در این میانه من
از چه حرف می‌زنم؟

درد، حرف نیست
درد، نام دیگر من است
من چگونه خویش را صدا کنم؟

مانده ام اگر روزي "كوچه ي علي چپ" مشمول طرح شهرداري و يا راه و ساختمان شود 

من و تو بعد از گذشت چند سال كه به هم مي رسيم چه خاكي بايد بر سر كنيم.........

مثل همين امروز كه دوست صميمي ام بعد از سالها بي اعتنا از كنارم رد شد و حتي به روي خود هم نياورد و حتي با خود هم نگفت

كه آن غريبه چقدر شبيه خاطراتم بود....