برای مشاهده ی بهتر عکس ها روی آن راست کلیک کرده و گزینه ی
view image را انتخاب نمایید.

نویسنده تندرو و تلخ هفته نامه شلمچه و دوکوهه و یا سازنده فیلم های پرفروش سینمایی ؟

منتقد جسور و بی پروای معضلات اجتماعی و سازنده مستند ˝فقر و فحشا˝ یا سازنده فیلمی مانند ˝رسوایی˝ با تعداد قابل توجهی از صحنه های ناهمخوان با فرهنگ ایرانی؟

مسعود ده نمکی واقعی کدام یکی از این هاست ؟

سینمای ما چقدر به او مدیون است و چقدر به بودنش نیاز دارد ؟

مسعود ده نمکی یکی از پدیده های عجیب معاصر است ،

مردی که از منتهی الیه جاده تندروی به سمت دیگر جاده راه پیدا کرد و سازنده پرفروش ترین فیلم های تاریخ سینمای ایران شد !

مردی که شیوه غیرمدنی و زننده اعتراض هایش در دهه هفتاد را کسی از یاد نبرده است ،حالا هنرمند دل نازکی شده که از نقدهایی که به فیلمش می شود رنجیده و اعلام می کند خسته شده و دیگر نمی خواهد در سینما فعالیت کند !

اما مگر کسی هم حاضر است فیلم های آقای ده نمکی را نقد کند ؟! کمتر منتقد کاربلدی را دیده ایم که حاضر باشد در باره آثار شبه سینمایی ایشان دست به قلم نقد ببرد و واژه آرایی کند .

از نظر جامعه منتقدین آثار ایشان اساسا نسبت چندانی با سینما ندارد و به قول مسعود فراستی آثاری " ماقبل نقد" هستند . فیلم هایی عموما فاقد فیلمنامه که صرفا مجموعه ای از شوخی های متوالی دم دستی و گاه بسیار زننده هستند و چشم امیدشان به مخاطب گریزان از سینماست ، و البته هرگز روند اکران را با رقابتی برابر پشت سر نگذاشته اند .

"خراجی ها"ی یک که شاید بهترین و کامل ترین اثر ده نمکی باشد ، فیلمی بود با انواع شوخی های تکراری . فیلمی که به رغم توهین های مکرر به عرصه حماسه دفاع مقدس – برای نمونه شوخی شنیع اشتباه گرفتن بوی ... با بوی مواد بمب شیمیایی – و با وجود انبوهی از اشتباهات تاریخی ، حداقل داستانی داشت و انسجامی نسبی

البته به لطف معرفی یک قهرمان نصفه و نیمه – مجید سوزوکی – در دل سینمای قهرمان گریز ما ، موفقیت تجاری شگرفی را رقم زد . توفیق تجاری گسترده و بسیار دور از انتظار این فیلم راه را برای ده نمکی باز کرد تا "اخراجی ها"ی بعدی را بسازد ، و بعد "رسوایی" و حالا "معراجی ها "را .

آقای ده نمکی خود بهتر از هرکسی می داند سطح کیفی آثارش در چه حد و حدودی است . قطعا در این سال ها آنقدر فیلم خوب دیده که بداند مشخصات و ویژگی های یک اثر ماندگار و استاندارد در هیچ یک از فیلم ها و سریال هایی که ساخته دیده نمی شود .

کارگردانی که بی اعتنا به قواعد فیلمسازی صرفا تمایل دارد خواسته ها و ایده های خود را تصویری کند و به لطف روابطی که دارد و کسی از آنها باخبر نیست فرصت پیدا می کند پشت سر هم فیلم بسازد ، گزینه مناسبی برای نجات دادن سینمای ایران نیست !

آقای ده نمکی قطعا می داند که سردار فاتح جنگ های نابرابر است . همین حالا تازه ترین ساخته ایشان – "معراجی ها" – که منتخبی از سکانس های سریال" معراجی ها" محصول صدا و سیمای جمهوری اسلامی است در بیش از هشتاد سینمای کشور در حال اکران است ، یعنی دو سوم سینماهای فعال و البته بهترین آنها در حال نمایش فیلم های ایشانند و این شرایط اکران تفاوت فاحشی دارد با وضعیت فیلمی مانند "خط ویژه" که در پانزده سینما اکران شد و تا کنون نیمی از سالن های خود را هم از دست داده است ! آقای ده نمکی قطعا می داند بمباران تبلیغاتی مخاطبین توسط رسانه ملی ! و دعوت گسترده و دائمی مردم به دیدن فیلم جدید ایشان سهمی بسزا در فروش میلیاردی فیلمش دارد . خوب است آقای ده نمکی خیلی ساده هزینه تبلیغات تلویزیونی که برای فیلمش می شود را محاسبه و با فروش فیلمش مقایسه کند ، آن وقت خیلی ساده و سریع معلوم می شود "معراجی ها" فیلمی پرفروش است یا فیلمی که حتی هزینه های تبلیغاتش را – که از جیب مردم می رود – تامین نکرده است .

مسعود ده نمکی که در سال های نه چندان دور همراه با همفکرانش به سینماها حمله می کرد و فیلم پایین می کشید و شیشه می شکست ، حالا بدل به عنصری فرهنگی شده و این دستاوردی بسیار مبارک و تغییری بسیار قابل ستایش است . اما اگر ایشان فکر می کند باید همان رویه را در سینمای امروز هم ادامه بدهد و با تفرعنی درونی و تواضعی ساختگی سینمای ایران را تهدید به از دست دادن "اخراجی ها "و "معراجی ها"ی بعدی کند ، بسیار در اشتباه است . سینمایی که ناصر تقوایی و بهرام بیضایی و بهرام توکلی و شهرام مکری و کیانوش عیاری و ابوالحسن داوودی و ... برای فیلم ساختن در آن با مشکلاتی پرشمار روبرو هستند اما هرگز ناله نمی کنند و تهدید به رفتن نکرده اند ، سینمایی که نسل تازه اش هوای تازه و دل انگیزی را به سینمای ایران آورده اند ، قطعا نیاز به نجات دهنده ای از جنس مسعود ده نمکی ندارد .

نه آقای ده نمکی ، سخت در اشتباهید ، با فیلم نساختن شما سینمای ایران هرگز ضرر نخواهد کرد . پس اگر خسته شده اید از این که دیگران ضعف های فیلم هایتان را می بینند ، دو راه بیشتر ندارید : فیلم نسازید ، یا "فیلم" بسازید ...

نمایش "سلسله ی موشها" به کارگردانی جواد انصاری زاده از 15 فروردین ماه در پلاتو آفتاب بندرعباس به روی صحنه می رود.

این نمایش تک بازیگر است و زندگی خدمتکاری را روایت می‌کند که اربابش مرده، اما او همچنان به اربابی خیالی خدمت می‌کند.

جواد انصاری‌زاده، نویسنده، طراح و کارگردان نمایش «سلسله موش‌ها»گفت:

قصد من از اجرای چنین داستانی، به تصویر کشیدن زندگی ماشینی انسان‌های امروز است، افرادی که همواره در حال کار کردن هستند و لحظه‌ای سکون ندارند.

انصاری‌زاده با اشاره به اینکه «سلسله موش‌ها» با هزینه شخصی روی صحنه می‌رود، اظهار داشت: طاهره رحیمی یکی از افرادی است که ما را در مسائل مالی حمایت می‌کند، در حال حاضر به اجرای فروردین و اردیبهشت نمایش در بندرعباس فکر می‌کنیم که قرار است از 15 اسفند پیش فروش بلیط نمایش آغاز شود، پس از اجراهای عمومی، اجرای نمایش در شهرهای مختلف را آغاز می‌کنیم و در صورت ارسال دعوت‌نامه به کشورهای بلاروس و مجارستان نیز می‌رویم.

میثم دامنزه:بازیگر

علی شهبازی:موسیقی

علی کوزه‌گر:نور

فرنوش کاتوزیان:طراح لباس

صدیقه سلیمانی: طراح گریم

و غفور ملکی نصیرایی

جواد انصاری‌زاده را در اجرای این نمایش یاری می‌دهند.

نمایش کوتاه کارگاهی:

                      این تخم مرغ نیست....

                                        25اسفند ماه - پلاتو آفتاب بندرعباس - ساعت 7 شب

نمایشگاه عکس دومین مسابقه عکس عاشورایی به زودی برگزار می شود

از آنجائی که نورپردازی بخشی از هنرهای بصری محسوب می‌شود، در هنگام تحقیق بر روی تجهیزات نوری و حالات مختلف طراحی نور، داشتن دید و نگاه بصری و تجسمی لازم به نظر می‌رسد.
این بررسی، بر اساس آماده‌سازیِ یک پروژه تئاتری نگاشته شده است، ولی اصولی که در زیر می‌آید در سایر حوزه‌ها نظیر حرکت، تئاتر موزیکال و برنامه‌های مختلف نیز کاربرد دارد.

۱) اول نمایشنامه را بخوانید:
اولین و مهم‌ترین مرحله در طراحی نور برای یک پروژه تئاتری خواندن نمایشنامه اثر است. در هنگام اولین خوانش، وجه نورپردازی را در نظر نگیرید، فقط نمایشنامه را بخوانید تا حسی کلی از اثر دستگیرتان شود، تا متن و معنای آن را بفهمید.
وقتی که متن را یک بار خواندید، برگردید و این بار نمایشنامه را از دیدگاه یک طراح نور بخوانید.
وقتی که متن را می‌خوانید این سؤالات را در ذهن داشته باشید:
* حس کلی نمایشنامه چیست--  درام جدی؟ کمدی؟ درام تعلیقی؟
* لحظات تعیین کننده در نمایشنامه چیست؟
•    یک مرگ؟
•    یک تصمیم؟
•    یک کشف؟
* در هر صحنه تعیین کنید که زمان روز است یا شب.
* آیا برای نورپردازی، جلوه‌های ویژه لازم است؟
•    غروب آفتاب
•    باران
•    رعد و برق
* مکان هر صحنه در کجا قرار دارد؟
•    داخلی: فضای دارای لامپ مهتابی، نور شدید بیرون که از پنجره می‌تابد، منبع نور گرمایی نظیر لامپ‌های معمولی خانگی.
•    خارجی: نور محیطیِ زیاد، نور ملایم.
•    فضای روستایی: نور ملایم.
•    فضای شهری: نئون، نورهای مصنوعی، نورهای تند و خشن
وقتی که نمایشنامه را خواندید و به یک ایده کلی از متن و معنای آن و همچنین طرح کلی صحنه آن دست یافتید... با کارگردان صحبت کنید

۲) با کارگردان صحبت کنید: (این گفتگو، یک تعامل مستمر در تمامی مراحل طراحی و اجرای اثر است.)
کارگردان کسی است که دیدی کلی نسبت به اثر دارد. شما باید با او درباره دیدش نسبت به نمایشنامه صحبت کنید- او اثر نهایی را روی صحنه چگونه می‌بیند؛ صحنه‌ها به یکدیگر چگونه متصل می‌شوند.
با کارگردان درباره این مسائل صحبت کنید:
•    ایده‌های نورپردازی شما و نکاتی که در هر صحنه مد نظر قرار داده‌اید. (شما همه چیز را از دیدگاه یک طراح نور دیده‌اید و این ممکن است با دیدگاه کارگردان متفاوت باشد.)
•    اگر زمان صحنه‌ای مشخص نیست، با کارگردان روی متن کار کنید تا دقیقا متوجه شوید که چه صحنه‌ای روز است و چه صحنه‌ای شب.
•    درباره تک‌تک صحنه‌ها با کارگردان بحث کنید- حس کلی هر صحنه چیست؟
اگر با کارگردان روی این مباحث گفتگو کنید، در نهایت شما به عنوان طراح نور و او در یک مسیر مشترک قرار خواهید گرفت. این مسئله بسیار مهم است که در طول تمرینات و آماده‌سازی‌های نمایش پیوسته با کارگردان در ارتباط باشید، چون ممکن است در پروسه تمرین با بازیگران چیزهایی تغییر کنذ و شما باید از آنها مطلع باشید.

۳) با گروه طراحیِ نمایش صحبت کنید: (باز هم، این گفتگو، یک تعامل مستمر در تمامی مراحل طراحی و اجرای اثر است.)
کارگردان و طراح صحنه معمولا به یک ایده مشترک درباره دکور/جهان نمایشنامه می‌رسند؛ بعضی از اوقات حتی پیش از آن که شما به گروه بپیوندید. شما باید در این جهان کار کنید پس باید حتما با تیم طراحی اثر در ارتباط باشید.
با گروه طراحی نمایش درباره هر مسئله خاصی که ممکن است طراحی نورِ شما را تحت تأثیر قرار دهد، صحبت کنید. به عنوان مثال:
•    شکل دکور صحنه؛ به خصوص محل قرار گفتن پروژکتورها
•    پرده‌های عریض در صحنه
•    هر عنصری در دکور که با طراحی نور شما ممکن است جذاب‌تر به نظر آید؛ به عنوان مثال قرار دادن نور در میان اشیائی که حفره‌ای در میان‌شان هست.
با طراح صدا نیز درباره اینکه هر صحنه‌ای چه نوع موسیقی دارد و یا فواصل بین صحنه‌ها با چه موسیقی پر می‌شود صحبت کنید. (این امر به زمان‌بندیِ نوریِ شما کمک می‌کند.)

۴) در تمرینات شرکت کنید:
این مسئله برای یک طراح نور بسیار مهم است که بخصوص در روز اول تمرینات نمایش حضور داشته باشد. در اولین روز تمرین بازیگران متن را برای اولین بار می‌خوانند و نمایشنامه برای شما به چیزی فراتر از کلمات روی کاغذ تبدیل می‌شود- متن زنده می‌شود.
در تمرین‌های صحنه‌هایی که نور در آنها نقش ویژه‌ای دارد نیز شرکت کنید؛ به عنوان مثال، صحنه‌هایی که در آنها نورِ شمع یا چراغ قوه تنها منبع نوری صحنه به شمار می‌آید.
وقتی که گروه اجرایی تمریناتِ عملی‌تر (با میزانسن‌های مشخص) را آغاز کرد، به این مسائل توجه کنید:
•    مکان بازیگران در صحنه: اینکه در زمان‌های مشخصی از اجرا، در کجای صحنه می‌ایستند یا چه بخش‌هایی از صحنه را اشغال می‌کنند.
•    چه نشانه‌های نوری لازم است: زمان تغییرات صحنه و یا میزانسن‌های خاص که نیاز به نورپردازیِ متحرک دارد.
•    به این توجه کنید که آیا حس کلی نمایشی که در حال انجام تمرینات آن هستند با نگاه شما در طراحی نور آن هماهنگ است یا خیر.
وقتی که این کارها را انجام دادید، به بخش عملی نورپردازی می‌رسیم

اصول طراحی نور:
نقش نورپردازی در یک پروژه تئاتری چیست؟
این نقش معمولا عبارت است از:
•    به تماشاگر اجازه می‌دهد که اشیا و حرکات روی صحنه را ببیند.
•    ایجاد تمرکزِ مشخص: توجهِ خاص تماشاگر را به مکان یا اتفاق مشخصی جلب کردن یا فردی را در میان گروهی از بازیگران مشخص کردن. لازمه این امر استفاده از نورپردازی انتخاب شده است؛ کنترل اینکه چه چیز در سایه دیده نشود و یا چه چیز در زیر نور دیده شود.
•    خلق حال و هوای خاص و تحریک واکنش‌های احساسی تماشاگر.
•    برجسته‌نمایی: آشکار کردن شکل و فرم اشیاء. در مورد تئاتر این مسئله یعنی بعد دادن به بازیگران و کمک به تفکیک آنها از پس زمینه و دکور نمایش.
•    مشخص کردن شرایط مختلف مانند زمان روز، فصل، موقعیت مکانی و غیره.
•    ایجاد کنتراست: تفاوت میان سایه/روشن.

این نقش‌ها با استفاده از فاکتورهای متغیر و قابل کنترل نورپردازی ایفا می‌شوند:
انتخاب لامپ‌ها و پروژکتورها:
منابع مختلفِ نوری برای استفاده در هنر نورپردازی وجود دارد. آنچه در پایین می‌آید انواع معمول این منابع است:
نور موضعی: نور موضعی یکی از انواع منابع نوری است که شما به عنوان نورپرداز کنترل زیادی روی آن دارید. می‌توانید لبه‌های مشخص یا محو از پرتوهای نوری ایجاد کنید. این نور محدوده مشخصی را روشن می‌کند و می‌توانید مکان‌هایی را که نمی‌خواهید دیده شود از شعاع نوری آن حذف کنید. از این منبع نوری برای نورپردازی نقطه‌ای استفاده می‌شود. این پروژکتورها در توان‌های مختلف از 650W تا 12KW موجودند.
پروژکتورهای عمومی دارای لنز Fresnel: بر خلاف نورهای موضعی این پروژکتورها لبه‌های محوی از پرتوهای نوری ایجاد می‌کنند. اینها معمولا برای ایجاد نور عمومی استفاده می‌شوند؛ با گذاشتن چند پروژکتور Fresnel در یک خط، می‌توانید فضای بزرگی را به طور یکنواخت روشن کنید. این پروژکتورها دارای شیدرهایی (Shader) هستند که به وسیله آنها می‌توانید لبه‌های نوری و شعاع نوری آنها را کنترل کنید. این پروژکتورها نیز در توان‌های مختلف از 650W تا 2KW موجودند.
نورهای متعادل (Par Lamps): این پروژکتورها دامنه نوری زیادی دارند و فضای بزرگی را روشن می‌کنند ولی شما کنترل زیادی روی لبه‌ها و شعاع نوری آنها ندارید. این نورها بر حسب میزان شعاع نوری به چهار نوع تقسیم می‌شوند: خیلی باریک، باریک، متوسط و عریض.
پروژکتورهای استخری: این پروژکتورها دامنه بسیار وسیعی دارند. از آنها معمولا برای نورپردازی پرده‌های عریض استفاده می‌شود. این پروژکتورها نیز در توان‌های مختلف از 100W تا 2000W موجودند.

مکان قرار گرفتن نورها:
نور از جلو: این نوع از نورپردازی معمولا برای روشن کردن چهره بازیگران کاربرد دارد. پروژکتورها در این شکل از نورپردازی می‌توانند در زاویه مستقیم و یا 45 درجه با بازیگر قرار گیرند. برای برجسته‌سازی بازیگر در یک مکان خاص می‌توانید از این شکل نورپردازی با استفاده از دو پروژکتور (یکی از سمت چپ و دیگری از راست) کمک بگیرید.
نور از پشت: همانطور که از نام آن مشخص است، این نورها از پشت بازیگر تابیده می‌شود و برای برجسته‌سازیِ بازیگر و تفکیک او از دکور و یا فضای پشت سر او به کار می‌رود. این نور در زاویه 45 درجه و در سه رخ بازیگر در پشت قرار می‌گیرند.
نور از کنار: این نور از کناره‌های بازیگر به او می‌تابد، از بالا یا پایین. این نوع نورپردازی معمولا در طراحی حرکات موزون بکار می‌رود ولی برای نورپردازی چهره مناسب نیست. با ترکیب این شکل از نورپردازی با نور از جلو می‌توانید سایه‌های بسیار زیبایی ایجاد کنید و تقابل یا کنتراست در صحنه ایجاد کنید.
نور از پایین(Foot Lighting): باز هم همانطور که از نام آن مشخص است در این حالت پروژکتورها در کف صحنه و روی زمین قرار می‌گیرند. این شکل از نورپردازی برای مشخص کردن حالت ترس و وحشت و یا نورپردازی کاراکترهای منفی و شیطانی کاربرد دارد. همچنین برای مشخص کردن فضای خاصِ مخصوص یک کاراکتر نیز به کار می‌رود؛ به عنوان مثال وقتی که یک جاسوس به طور مستقیم با تماشاگران صحبت می‌کند.
نور از بالا(Top Lighting): نورپردازی دقیقا از بالای سر بازیگر. این شکل از نورپردازی برای جداسازی و یا مشخص کردن فضای خاص بکار می‌رود. همچنین این شکل از پرداخت نوری سایه‌های زیبایی روی چهره و بدن بازیگر ایجاد می‌کند.

رنگ:
رنگ در نورپردازی به دو شیوه ایجاد می‌شود: استفاده از فیلترها و یا تغییر شدت نور منابع نوری.
برخی از رنگ‌هایی که معمولا برای بیان احساسات و یا حالات خاص بکار می‌روند عبارتند از:
•    روز: در تئاتر معمولا با رنگ کهربایی مشخص می‌شود.
•    شب: معمولا با استفاده از آبی پررنگ نشان داده می‌شود.
•    حالت ترس: با استفاده از نور قرمز
یا در مورد انواع احساسات:
•    سرزندگی: رنگ‌های روشن و درخشان
•    غم: رنگ‌های تیره

حرارت رنگ:
حرارت رنگ به معنی رنگی است که از پروژکتور مشخصی می‌تابد؛ به عنوان مثال گداختگی یا درخشندگی نور. این امر معمولا با تغییر شدت جریان در پروژکتور به دست می‌آید.

شدت جریان:
شدت جریان نور نیز می‌تواند ایجاد کنتراست و حالات مختلف کند. به عنوان مثال:
•    نور درخشان: خوشحالی
•    نور تیره: فضای مرموز
همچنین با استفاده از تغییر در شدت جریان نوری، می‌توان تمرکز تماشاگر را هدایت کرد.

مؤخره:
نکته بسیار مهم که باید به آن توجه کرد این است که فرایند طراحی نور، یک پروسه خلاقه است؛ هیچ کار غلط و یا درستی وجود ندارد. شما باید از قوانین مشخصی تبعیت کنید ولی کار غلط یا درست معنایی در این هنر ندارد.
نورپردازی مانند نقاشی کردن در صحنه است. نورها رنگ‌ها هستند و صحنه بوم نقاشی شما. از تجربه نترسید.

نام شیخه المیاسه، خواهر کوچک امیر قطر و رئیس اداره موزه‌های قطر امسال به دلیل قدرت خرید کلان موسسه متبوعش، در رتبه نخست این فهرست گرفته که نام او پیش از این و در سال 2011 برای نخستین

بار در رتبه 90 و در سال 2012م در رتبه 11 این فهرست قرار داشت.

      اداره موزه‌های قطر سالانه حدود یک میلیارد دلار صرف گسترش گالری‌ها، برگزاری فستیوال‌های فیلم و حمایت از هنر همگانی کرده است. همچنین این اداره حامی مالی نمایشگاه "دیمین هرست" در موزه تیت مدرن در سال گذشته بود که توانست بیش از ۴۶۳ هزار بازدید کننده را به خود جلب کند.

بر اساس فهرست 100 چهره فدرتمند هنری 2013، دیوید زوینر، صاحب چند گالری بزرگ در لندن و نیوریورک و ایوان ویرث، شریک تجاری سابق زوینر، به ترتیب در رتبه‌های دوم و سوم این فهرست قرار دارند.

به نوشته نشریه آرت ریویو، فهرست ۱۰۰ قدرت هنری دنیا هر ساله توسط یک هیئت داوری شامل ۱۳ داور بین‌المللی تهیه و توسط آرت ریویو در ماه نوامبر منتشر می‌شود. ضمن اینکه اصلی‌ترین ملاک انتخاب افرادی که نام آنها وارد این فهرست می‌شود، تاثیرگذاری جهانی آنها بر فرآیند تولید هنر و خدمات‌شان به دنیای هنر طی ۱۲ماه گذشته است.

گفتنی است، سال گذشته رتبه نخست فهرست ۱۰۰ چهره قدرتمند هنری دنیا در اختیار کارولین کریستف باکارگیف، برگزارکننده نمایشگاه تاثیرگذار "داکومنتا ۱۳" در کاسل آلمان بود.

امروز پنجشنبه است.یعنی در واقع دیروز بود؛چون ساعت از وقت صفر گذشته است.

پس لطفا شما امروز ها را دیروز بخوانید:

صبح زود اتفاق افتاد و ظهر هم تکرار شد.امروز بود.

به تهران آمدی سری به من بزن......

چند بار اتفاق افتاد ٰاین جمله ای که با لا نوشته است.

من از آن لذت بردم.به قول پدرام اکبری انگار نبض این مستند همین یک جمله بود.

مستند "در طهران تیارت در می آورند" که طاها پارسا شجاع نوری آن را کارگردانی کرده.امروز از شبکه مستند پخش شد که اگر چه یک مقدار تاریخ گویی زیادی داشت اما بگذریم

درباره ی دو جوان شهرستانی بود . آمده بودند رشته ی نمایش بخوانند در طهران . کلی با خود آمال و آرزو آورده بودند از شهرستان که ...

که دیدند همه چیز آن طور که می خواهند نیست. که آواز دهل شنیدن از دور خوش است.که ....

که تماشا خانه هایی که همه در بن بست ها هستند که حتی پارکینگ ندارند به جز یکی که...

چقدر اسم در این مستند شنیدم من. از نوشین و رضا شاه گرفته تا همین رضا کیانیان خودمان

امروز بود.... که در این مستند بعضی از چهره های محبوب من حضور داشتند و صحبت کردند .کسانی مثل استاد سمندریان.مثل رضا کیانیان.مثل آتیلا پسیانی.مثل گلاب آدینه.

چقدر من نریشن خوانی این کار را دوست داشتم.چقدر صدای اردشیر کاظمی به دل من می نشیند.

راستی بهروز غریب پور هم بود .سلام رساند و گفت می خواهد تئاتر پل چوبی را در همان منطقه درست کند.

محمود استاد محمد هم از خاطره ی تئاتر خود با زندانی ها گفت که به خاطر آن عفو خوردند...

اینجا تهران است .مکانی پر از دود .شهری که مردم برای دیدن تئاتر جلوی در تماشاخانه ها  همیدیگر را هل می دهند

وقتی می بینند که اوضاع این است تصمیم می گیرند یک فکر اساسی کنند. آن دو جوان شهرستانی را می گویم.همین هایی که گفتم امروز بود و خواسته بودند درس تئاتر بخوانند و از این صحبت ها دیگر....

امروز هوا خوب بود و حال.

چقدر چیز یاد گرفتم و چقدر چیز یادآوری شد برایم امروز

راستی به تهران آمدی به من سر بزن......

وقتی ما می گوییم که بازیگر باید با نقش خود ارتباط برقرار کند یعنی اینکه در وهله ی اول خصوصیات آن را باید خوب بشناسد و این یعنی اینکه خصوصیات کلی را اول درک کند و بعد به خرده رفتار ها برسد.خصوصیات کلی یعنی اینکه : عصبی است .پرخاشگر هست.قدرت طلب تشریف دارد و یا برعکس آرام است.خونسرد است و یا اصلا دم دمی مزاج است این ها یعنی خصوصیات کلی و اگر برای پرخاشگر بودن او چند مثال بیاوریم برای مثال ظرف و ظروف را می شکند .تند و سریع و خشن حرف می زند و همین طور برای باقی خصوصیات و غیره به نوعی شامل خرده رفتارها می شود.

حالا یک تقلبی برای شما :

تست های روانشناسی ای هست که می تواند در ابتدا برای خود شما و سپس برای نقشی که احیانا قرار است بازی کنید مفید باشد. در اینجا ما یک نمونه از این تست های های روانشناسی را خدمت شما معرفی می کنیم . البته معرفی هم نه .حالا خودتان بخوانید متوجه می شوید . من دیگر حرفی می زنم...

تنها کافی است در مقابل هر یک از 25 عبارتی که در زیر می‌خوانید، موافقت یا مخالفت خودتان را با «بله/خیر» مشخص کنید. تا جایی که می‌توانید، از «نمی‌دانم» اجتناب کنید.

ناسلامتی شما می‌خواهید شخصیت خودتان و نقشتان را بشناسید!

1. آیا در مکالمات روزمره‌ی خود روی برخی کلمات تاکید می‌کنید؟
بلی    خیر    نمی‌دانم

2. آیا سریع غذا می‌خورید و سریع حرف می‌زنید؟
بلی    خیر    نمی‌دانم

3. به نظر شما باید به کودکان آموزش داد تا همیشه بهترین باشند؟
بلی    خیر    نمی‌دانم

4. آیا وقتی کسی کند و آهسته کار می‌کند، بی‌حوصلگی نشان می‌دهید؟
بلی    خیر    نمی‌دانم

5. آیا وقتی دیگران حرف می‌زنند، آنها را وادار به تند حرف زدن می‌کنید؟
بلی    خیر    نمی‌دانم

6.آیا وقتی احساس می‌کنید محدود شده‌اید یا باید در رستوران، منتظر خالی‌شدن میز باشید، از فرط عصبانیت دیوانه می‌شوید
بلی    خیر    نمی‌دانم

7. آیا وقتی کسی برای شما حرف می‌زند، همچنان افکار شخصی خودتان را دنبال می‌کنید؟
بلی    خیر    نمی‌دانم

8. آیا سعی می‌کنید در حال اصلاح صورت یا آرایش، صبحانه هم بخورید؟
بلی    خیر    نمی‌دانم

9. آیا اتفاق می‌افتد که در تعطیلات نوروزی یا تابستانی کار کنید؟
بلی    خیر    نمی‌دانم

10. آیا همیشه مباحث مربوط به موضوعات مورد علاقه‌ی خودتان را دنبال می‌کنید؟
بلی    خیر    نمی‌دانم

11. آیا اگر وقت‌گذرانی کنید، خودتان را گنهکار می‌دانید؟
بلی    خیر    نمی‌دانم

12. آیا آن قدر مشغول کار هستید که متوجه اطراف خودتان یا مثلا متوجه تغییر دکوراسیون خانه نمی‌شوید؟
بلی    خیر    نمی‌دانم

13. آیا با مادیات بیشتر از مسایل اجتماعی درگیر هستید؟
بلی    خیر    نمی‌دانم

14. آیا سعی می‌کنید فعالیت‌های خود را در کمترین زمان برنامه‌ریزی کنید؟
بلی    خیر    نمی‌دانم

15. آیا همیشه به‌موقع سر قرار حاضر می‌شوید؟
بلی    خیر    نمی‌دانم

16. آیا اتفاق افتاده است که برای بیان نظر خودتان مشت گره کنید یا مشت بزنید؟
بلی    خیر    نمی‌دانم

17. آیا موفقیت‌های خود را به توانایی سریع کار کردنتان نسبت می‌دهید؟
بلی    خیر    نمی‌دانم

18. آیا احساس می‌کنید کارها باید همین حالا و خیلی سریع انجام گیرد؟
بلی    خیر    نمی‌دانم

19. آیا برای انجام‌دادن کارهای خود، همیشه سعی می‌کنید ابزارهایی را به کار ببرید که بیشترین بازده را دارند؟
بلی    خیر    نمی‌دانم

20. آیا هنگام بازی، آن‌چه برایتان بیش از هر چیر دیگری اهمیت دارد، این است که برنده بازی باشید؟
بلی    خیر    نمی‌دانم

21. آیا معمولا حرف دیگران قطع می‌کنید؟
بلی    خیر    نمی‌دانم

22. آیا وقتی دیگران تاخیر می‌کنند، عصبانی می‌شوید؟
بلی    خیر    نمی‌دانم

23. آیا پس از غذا خوردن بلافاصله از سر میز یا از سر سفره بلند می‌شوید؟
بلی    خیر    نمی‌دانم

24. آیا همیشه احساس می‌کنید عجله دارید؟
بلی    خیر    نمی‌دانم

25. آیا از عملکرد فعلی خود ناراضی هستید؟
بلی    خیر    نمی‌دانم

تفسیر آزمون
حالا با توجه به جدول ذیل نوع شخصیت خود را پیدا کنید.

این را هم درگوشی از ما داشته باشید که اگر شما مثل آدم‌های تیپ A فکر می‌کنید اما مثل افراد تیپ B رفتار می‌کنید، روان‌شناسان به شما می‌گویند تیپC . یعنی این‌که شما دوست دارید مثل تیپ A رفتار کنید اما حرص می‌خورید و به قول معروف، می‌ریزید توی خودتان. شما مستعد بیماری سرطانید. پس بهتر است شما هم سری به یک روان‌شناس بزنید.

اگر هم نقشی که بازی می کنید تیپ c تشریف دارند خیلی حواستان به او باشد....